Tajemnice radosne

Część radosna różańca jest bardzo dynamiczna. W ciągu około 30 minut modlitwy jesteśmy w Nazarecie, w domu Zachariasza, w Betlejem, w świątyni jerozolimskiej. Spotykamy w tych miejscach Anioła Gabriela, Maryję, Elżbietę, Józefa, anioła i zastępy niebieskie, pasterzy, starca Symeona, prorokinię Annę, nauczycieli Pisma. Przyglądamy się przy tym Jezusowi od poczęcia do osiągnięcia lat dwunastu. 

Dodatkowo otrzymujemy mnóstwo informacji takich jak ...tron jego praojca, Dawida... , ...dom Jakuba..., ...Abrahamowi i jego potomstwu na wieki..., ...Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan..., ...światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego Izraela..., ...powinienem być w tym, co należy do mego Ojca... .

A na to wszystko:

- Maryja poszła z pośpiechem w góry. 

- Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie. 

- Podążali więc wszyscy, aby się dać zapisać, każdy do swego miasta. 

- I nagle przyłączyło się do Anioła mnóstwo zastępów niebieskich. 

- Pasterze [...] udali się też pospiesznie. 

- Prorokini Anna [...] przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga. 

- Rodzice Jezusa [...] uszli dzień drogi i szukali go. 

Rozważając więc tajemnice radosne staramy się zrozumieć ich znaczenie dla historii świata i dla nas samych. 

Przy tak wielkim pośpiechu, nieprawdopodobnych zwrotach akcji i nagłych wydarzeniach, potrzebujemy uzyskać kilka wskazówek od człowieka, który poświęcił dużą część swojego życia rozważaniom różańcowym. Święty Jan Paweł II chętnie podzielił się z nami swoimi przemyśleniami. Tym razem korzystamy z rozdziału II, Listu Rosarium Virginis Mariae:

Pierwszy cykl — 'tajemnic radosnych' — rzeczywiście znamionuje radość promieniująca z wydarzenia Wcielenia. Jest to widoczne od chwili zwiastowania, gdy pozdrowienie Dziewicy z Nazaretu przez Gabriela łączy się z wezwaniem do radości mesjańskiej: « Raduj się, Maryjo ». W tej zapowiedzi osiąga swój cel cała historia zbawienia, a nawet poniekąd sama historia świata. Jeśli bowiem planem Ojca jest zjednoczenie wszystkiego w Chrystusie (por. Ef 1, 10), to w jakiś sposób całego wszechświata dosięga Boska łaskawość, z jaką Ojciec pochyla się nad Maryją, by uczynić Ją Matką swego Syna. Cała ludzkość jest niejako objęta owym fiat — 'niech się stanie' — którym z gotowością odpowiada Ona na wolę Boga.

Pod znakiem radości jest dalej scena spotkania z Elżbietą, w której sam głos Maryi i obecność Chrystusa w Jej łonie sprawiają, że Jan « poruszył się z radości » (por. Łk 1, 44). W wesele obfituje scena z Betlejem, w której narodzenie Bożego Dziecięcia, Zbawiciela świata, aniołowie opiewają i ogłaszają pasterzom właśnie jako « radość wielką » (Łk 2, 10).

Ale już dwie ostatnie tajemnice, choć zachowują posmak radości, zapowiadają równocześnie oznaki dramatu. Ofiarowanie w świątyni bowiem, wyrażając radość z konsekracji i doprowadzając do zachwytu starca Symeona, obejmuje też proroctwo o « znaku sprzeciwu », jakim to Dziecię będzie dla Izraela, oraz mieczu, który przeniknie duszę Matki (por. Łk 2, 34-35). Radosne, a zarazem dramatyczne jest również opowiadanie o dwunastoletnim Jezusie w świątyni. Ukazuje się On tutaj w swej Boskiej mądrości i zasadniczo jako Ten, kto 'naucza'. Objawienie w Nim tajemnicy Syna całkowicie oddanego sprawom Ojca jest zapowiedzią ewangelicznego radykalizmu, który w obliczu bezwzględnych wymogów Królestwa wykracza ponad najserdeczniejsze nawet więzi ludzkie. Nawet Józef i Maryja, zatrwożeni i zaniepokojeni, « nie zrozumieli tego, co im powiedział » (Łk 2, 50).

Rozważać 'tajemnice radosne' znaczy więc wejść w ostateczne motywacje i w głębokie znaczenie radości chrześcijańskiej. Znaczy wpatrywać się w konkretność tajemnicy Wcielenia i w niejasną zapowiedź misterium zbawczego cierpienia. Maryja prowadzi nas do zrozumienia, w czym leży sekret radości chrześcijańskiej, przypominając nam, że chrześcijaństwo to przede wszystkim euangelion, 'dobra nowina', która ma swe centrum, a nawet całą swoją treść w Osobie Chrystusa, Słowa, które stało się ciałem, jedynego Zbawiciela świata.

(autor obrazu mal. E. Wante)